Supermooie messenset gewonnen bij de Elle Eten!

Jippie! Ik heb een supermooie messenset van Wüsthof gewonnen bij een actie van de Elle Eten! Zomaar 3 mooie messen in mijn keuken er bij ter waarde van bijna driehonderd euro!

Zwarte tanden

Wat die vorken in die bak met aluminiumfolie doen? Laten we zeggen dat dit zilver bestek toe was aan een schoonheidsbehandeling. Een kuurtje om van de zwarte tanden af te komen. Jarenlang werden ze een beetje verwaarloosd, want het teruggrijpen op de schurende poetsmiddelen zou weleens de levensduur kunnen verkorten en daarbij is het ook nog eens noeste arbeid die bij de grote hoeveelheid bestek die we hebben niet altijd als eerste gedaan wordt.
Nu vond ik echter iets nieuws om mijn bestek weer te laten blinken! Zonder schrobben, zonder dure middeltjes, maar gewoon met aluminiumfolie, soda en warm water. Waarom heeft niemand mij dit ooit eerder verteld?

Handig!

 

Het is me weer eens overkomen. Jarenlang blijk ik onnodig te hebben geploeterd tijdens het bakken. Iedere ochtend begon ik met het smelten van boter en het met een kwastje invetten van mijn muffinplaten. Als de muffins eenmaal gebakken waren mochten we dan de restjes uit de vorm peuteren en begon het uitgebreide schoonmaakproces. Waarom, vraag ik me nu af, want het kan allemaal veel makkelijker.

Eindelijk heb ik geïnvesteerd in siliconenmatjes (een behoorlijke investering, want goedkoop zijn ze niet) die ik op maat van mijn oven heb geknipt. Want eigenlijk was dat de reden dat ik eerder niet overstag was gegaan (en natuurlijk omdat ik veel te zuinig ben). De siliconenmatjes hebben namelijk een vaste maat die bakkers gebruiken, handig want daar zijn hun ovens, rekjes en alles op aangepast. In de horecakeuken gebruiken we echter gastronorm en daarom zijn de matjes net te groot voor mijn oven.

Toen ik nog geen heteluchtoven had en dus maar één laag tegelijk kon bakken betekende dit dat ik in plaats van 24 nog maar 18 muffins tegelijk kon bakken. Niet zo fijn dus. Maar goed, met mijn nieuwe heteluchtoven kan ik wel 6 platen boven elkaar bakken, dus dan komt het altijd wel goed!

Dus ik kan 's ochtends later uit mijn bed, hoef geen boter meer te smelten, in te vetten en de vormen zijn met één vaatwasbeurt schoon! Wat een genot ineens.
 Voor de dagen dat ik andere vormen gebruik heb ik ook een nieuwe handigheid gevonden, namelijk de bakspray. Op de één of andere manier had ik altijd weerstand tegen dit product. Was ik bang dat de smaak vies zou zijn en dat het voor geen meter zou werken. Mis! Toen ik hoorde dat Ad Rijnen ook spray gebruikte, durfde ik het ook eens te proberen. En dat is dus heel erg handig. Nooit meer geklooi dus met kwastjes en boter. 

Trucje

Nog een handig trucje om een hoog glas te vullen zonder de randen vies te maken. Knip van een plastic bekertje de bodem en zet het in het glas. Nu kun je zonder knoeien het glas vullen!

Handig keukenhulpje; zo'n betonmixer

Ik moest afgelopen week hard werken. We hadden al één en ander staan, maar daar kwam nog een uitvaart bij waarvoor ik voor 200 gasten soep en broodjes moest maken. Maandag kon ik dus meteen aan de slag met een grote pan groentenroomsoep.
Dan ben ik blij dat ik zo'n enorme staafmixer in huis heb. Met gemak kun je daarmee een pan van 25 liter soep pureren. Ik voel me er soms wel een beetje een bouwvakker mee die beton aan het mixen is...

Veel voorbereidingen dus, die ik veelal zelf uitvoerde. Hier zie je me bijvoorbeeld in actie voor het maken van desserts en hieronder een foto van één van de schalen komkommersandwiches die ik maakte voor de uitvaart.

De braadpan

In Frankrijk heb ik deze grote braadpan gekocht, goed voor 9 liter eten! Zondag maakte ik er 15 porties Ragu (bolognesesaus) in. Het ging perfect en werd heerlijk! En daar kunnen we dus nog vaak van gaan genieten, want 13 porties liggen nu klaar in de diepvries.
Vandaag maakte ik roti in mijn nieuwe pan, ook niet te versmaden!

Hete peper

Voor de groene curry die ik vandaag maakte moesten wat pepers gesneden worden. Ik vergeet altijd dat ik pepers heb gesneden tot ik in mijn ogen wrijf... AUW!
Daarom gebruik ik liefst latex handschoenen, diezelfde die tandarsten ook altijd gebruiken om in je mond te wroeten. Ik heb ze op de Hilvaria Studio's sowieso in een grote verpakking, maar heb er ook altijd wel wat thuis liggen. Huishoudhandschoenen werken ook goed, maar ik ben te lui en neurotisch om ze elke keer weer hygiënisch schoon te maken met al die ribbeltjes. Deze handschoentjes gooi je zo weg. Ook heel handig voor het mengen van gehakt enzo. Zeker als je een telefoontje verwacht...

Zondagkunst

Vandaag kwam het zondagkunsthapje zoals gezegd uit het kookboek van de week. Het ging om een recept dat zijn oorsprong kent in 1805 en bevatte als hoofdingrediënt korianderzaad. Na de zaadjes lichtgeroosterd te hebben, maalde ik ze in de vijzel.
Deze vijzel kreeg ik ooit van Christiaan voor mijn verjaardag, en het is echt de beste vijzel die je kunt hebben hebben; onverwoestbaar.De vermalen zaadjes gingen in het deeg dat ik vervolgens kundig uitrolde.

Met de uitsteekvorm die ik afgelopen zomer meenam uit Italië (zie je nou wel, dat die handige keukenspulletjes uit buitenlandse supermarkten altijd van pas komen!) stak ik behendig 90 koekjes uit het deeg.

En ja, 90 had ik er ook wel nodig, want het was benen buiten deze eerste zondagkunst van het jaar!

Om eerlijk te zijn, vond ik dat de koekjes wel iets spannender hadden gemogen. Ik dacht dat de koriander eerder te overheersend zou zijn, maar de realiteit was dat het niet zo heel goed te proeven was, en het een soort biscuitjes geworden waren... Gelukkig heb ik intussen al wel een beetje een reputatie opgebouwd met mijn hapjes, en is er geloof ik wel begrip voor een iets minder spectaculair hapje; experimenteren betekent soms ook dat het resultaat ietsje tegenvalt. Ik laat me in ieder geval niet uit het veld slaan en ga volgende keer weer verder op zoek naar bijzondere ideeën voor de zondagkunst.

Zalig nieuwjaar

Een oud jaar moet je goed afsluiten en een nieuw jaar goed beginnen. Lekker eten moet daar natuurlijk bij horen, anders spreek je niet oprecht van een zalig nieuwjaar toch?
Wij gingen voor het vieren van de jaarwisseling naar Gent waar vrienden van ons wonen om het samen met nog meer mensen te vieren. Om te voorkomen dat iemand wellicht met een leeg gevoel het nieuwe jaar in zou gaan nam iedereen iets te eten mee dat op een grote tafel werd gezet zodat we er allemaal goed bij zouden kunnen om ons goed vol te eten met al dat lekkers. Nu is het misschien niet zo'n heel slim plan om erwtensoep tegelijk met pittige garnalen te eten, maar ja, als je je niet kunt bedwingen met al dat lekkers, vergeet je wel eens dat een goede eetvolgorde ook een optie is. Een beetje raar dus af en toe, alles door elkaar, maar toch vooral ook wel heel erg lekker wat iedereen mee had gebracht.
Ik maakte voor het eerst deze pastei. Dat was nog best spannend, want als zoiets eenmaal de oven in moet, lukt het, of niet, je doet er dan niet veel meer aan.
Na het korstdeeg gemaakt en uitgerold te hebben vulde ik de bodem met een mengsel van varkensvlees, pancetta, kruiden en appel (die miraculeus was verdwenen in het eindresultaat; ik heb geen appel geproefd of gezien!) en mocht de rest van het deeg eroverheen. De schattige bloemetjes maakte ik met een pattiseriegereedschapdingetje dat ik ooit kocht, maar tot nu toe nooit eerder gebruikte. Ik geloof dat het bedoeld is om bloemetjes uit marsepein te maken voor (bruids)taarten, maar aangezien ik dat nooit doe, lag het al een tijdje zielig tussen andere niet vaak gebruikte keukenhulpjes. Voor het maken van deegbloemetjes werkt het dus ook goed, en ik ben blij dat ik nu een bestemming heb voor dit leuke gereedschap en een goede reden heb om vaker pastei te maken.
Na zo'n 2 uur in de oven moest de pastei afkoelen en vervolgens via het gat bovenin gevuld worden met ingekookte bouillon. Belangrijk hierbij was dat de bouillon door het inkoken gegeleerd was, oftewel stevig van structuur. Door even kort verwarmen werd de bouillon vloeibaar en in de pastei zou het dan weer koelen tot een gelei die het vlees mals en vochtig houdt.
En het resultaat? Ja, voor een eerste poging was het niet slecht; de kleur en geur was goed. Het deeg zag er goed uit en was lekker en het was zowaar mogelijk om een stuk van de taart te snijden. Toch ben ik nog niet helemaal tevreden. Allereerst was ik eigenlijk op zoek naar een pastei met meer een patévulling zoals ik die proefde tijdens onze vakantie in de Elzas, en niet de hondenvoerstructuur die het nu had. Hij mocht ook best wat kruidiger en die appel had ik er eigenlijk toch ook niet voor niks in gedaan...
Hopelijk binnenkort dus nog eens een vervolg op het pasteimaken wanneer ik een nieuw recept heb gevonden.

Ras el hanout of de nieuwe functie van mijn koffiemolen

Voor de kefta met ei wordt een bekend Marokkaans specerijenmengsel gebruikt, Ras el hanout genaamd. Het traditionele mengsel weerspiegelt de rijke handelstraditie en geografische en culturele grootheid van het Midden-Oosten die het eeuwen heeft gehad. Specerijen uit de hele wereld komen samen in dit mengsel dat bekend staat als de 'top van de winkel'. Om enkele specerijen te noemen die het de aromatische, pittige smaak geven; kardemom, nootmuskaat, foelie, galanga, paradijskorrels, kaneel, kruidnagels, gember, kurkuma, rozenknoppen en lavendel.
Het probleem wanneer je het in de winkel koopt is echter hetzelfde als bij kerrie. Wanneer je bedenkt dat kerrie een verfijnd kruidenmengsel is, dat gemaakt wordt van de beste specerijen, voel ik me altijd bedrogen wanneer ik van dat riekende kerriepoeder uit zo'n potje strooi en spontaan moet hoesten van dat stoffige wolkje dat opstijgt.
Ik las in het boek Arabia de tip om de gekochte Ras el hanout enkel als basis te nemen om zelf te verfijnen. Mijn gekochte poedertje vulde ik dan ook gisteren aan met komijnzaad, korianderkorrels, kruidnagel en nog zo wat van die specerijen. Na even ongeduldig met een vijzel in de weer te zijn geweest, bedacht ik dat het wellicht beter zou werken om de zaden te vermalen in de al lang in onbruik geraakte koffiemolen. Het restje muffe koffie dat er al weer wat jaren geleden in achter was gebleven, verwijderde ik door er ook wat zout in te malen (ooit gehoord dat dat geuren kan opnemen, en in ieder geval neemt het vet uit de bonen uit de molen op). Tenslotte gingen mijn kruiden erin en was mijn hoogstpersoonlijke versie van Ras el hanout een feit. Het resultaat beviel me zo goed, dat binnenkort de kerrie aan de beurt is.

Empanada's maken

Deze week werd onze locatie overgenomen als ontwerpstudio voor een grootscheepse verbouwing aan de verpleegafdeling van het ziekenhuis. De Leuvenzaal bood ruimte aan de architecten die daar tevens hun plannen presenteerden aan betrokkenen. Alles bijelkaar een heel intensief programma dat vaak tot laat in de avond doorging. Het verklaart natuurlijk de maaltijden die ik moest verzorgen, maar ook in de middag wilden ze graag iets om op krachten te komen. Een worstenbroodje fietst er altijd wel in, en is lekker makkelijk voor mij, maar af en toe iets anders is ook lekker. Op donderdag maakte ik empanada's met spinazie en rozijnen met de dumplingmaker (huh?) die papa ooit meenam uit China.